Duygu Dostu İletişim

Çocuklarla iletişim kurarken çoğu zaman söylediklerimizin doğru olmasına odaklanıyoruz. Oysa çocuk için yalnızca ne söylediğimiz değil, bunu nasıl söylediğimiz de en az sözlerimiz kadar önemli.

“Ne söylesem dinlemiyor.”

Ebeveynlerden en sık duyduğumuz cümlelerden biri bu. Ancak bazen çocuk bizi duymadığı için değil, kendisini anlaşılmamış hissettiği için iletişimden uzaklaşıyor.

Gün içinde çocuklarımıza birçok şey söylüyoruz:

“Ödevini yaptın mı?”
“Telefonu bırak.”
“Kaç kere söyleyeceğim?”
“Kardeşine böyle davranma.”

Bir süre sonra iletişim, farkında olmadan yalnızca kuralların, uyarıların ve beklentilerin konuşulduğu bir alana dönüşebiliyor.

Oysa çocukların sadece yönlendirilmeye değil, duygularının fark edilmesine de ihtiyacı var.

Bir çocuk öfkelendiğinde hemen sakinleşmesini istiyoruz. Ağladığında susturmaya, inat ettiğinde ikna etmeye, hata yaptığında doğrusunu öğretmeye çalışıyoruz.

Belki de önce şu soruyu sormamız gerekiyor:

“Bu davranışın altında hangi duygu var?”

Çünkü çocuklar her zaman duygularını kelimelerle anlatamazlar. Bazen korkularını öfkeyle, kaygılarını inatlaşarak, ihtiyaçlarını ise zorlayıcı davranışlarla ifade ederler.

Duygu dostu iletişim, çocuğun her istediğini yapmak değildir.

Sınır koymamak hiç değildir.

“Öfkelenmeni anlıyorum ama bana vuramazsın.”

diyebilmek, hem çocuğun duygusunu görmek hem de sağlıklı bir sınır koyabilmektir.

Çocukların kusursuz ebeveynlere ihtiyacı yok. Yorulmayan, hiç kızmayan, hiç hata yapmayan bir anne baba olmak da mümkün değil.

Ama çocukların, hata yaptığında özür dileyebilen, onları dinleyen ve yeniden bağ kurabilen ebeveynlere ihtiyacı var.

Belki bugün çocuğumuza daha fazla nasihat vermek yerine sadece şunu sorabiliriz:

“Bugün seni en çok ne mutlu etti, en çok ne zorladı?”

Ve ardından hemen çözüm üretmeden, yargılamadan, düzeltmeden sadece dinleyebiliriz.

Çünkü duygu dostu iletişim, çocuğa her zaman doğru cevabı vermek değil;

“Duygunu görüyorum, seni duyuyorum ve burada güvendesin.” mesajını hissettirebilmektir.