DÜNKÜ BEN

Bazen yetişkinlikle beraber geçmişe bakarız. Çocukluğumuza, ergenliğimize; aldığımız kararlara, söylediklerimize, söyleyemediklerimize, yaşadıklarımıza, yaşayamadıklarımıza... Belki o zamanlar anlamlandıramadığımız şeyleri şimdi anlarız. "Keşke o zamanki ben bunları bilseydi.". Yetişkinlik, yalnızca geleceğe doğru ilerlemek değil; geçmişte bıraktığımız kendimizle de zaman zaman karşılaşmaktır.

Bu karşılaşma beraberinde yas da getirebilir. Çünkü geçmişteki halimizin yaşayamadığı şeyler vardır. Kuramadığı sınırlar, gerçekleşmeyen ihtimaller, hiç sahip olamadığı duygular... "Geçmişte bana ne oldu?" kadar "Ben bunların içinde ne yaptım?" sorusunu da sormak gerekli. Çünkü hikayemizi yalnızca başımıza gelenler oluşturmaz.

Bize söylenenler, yaşadığımız ilişkiler, aldığımız yaralar elbet hikayenin parçalarıdır ama hayat yalnızca bunlardan ibaret değildir. Geçmişteki sen sahip olduğu koşullar ve bildikleriyle bir şeyler yapmaya çalıştı doğru ya da yanlış, iyi ya da kötü. Bu bakış yaşananları romantikleştirmek ya da "her şey olması gerektiği gibi oldu" demek ve yaşananları inkar etmek de değildir. Sadece hikayeyi tek bir kalıba sığdırmamaktır. Çünkü insani yaşadığı şeylerden daha fazlasıdır.

Bir dönem kendini değersiz hissetmiş olabilirsin am bu değersiz biri olduğun anlamına gelmez. Başka bir dönem güçsüz hissetmiş olabilirsin ama bu bütün hikayenin güçsüz olduğu anlamına da gelmez. Hayatın başka anları da vardır. Direndiğin, merak ettiğin, bağ kurduğun, yeniden başladığın, kendini koruduğun... Belki yetişkinlikte geçmişteki kendimize tutulan yasın içinde bir başka ihtimal daha vardır : Geçmişteki hikayemizi yeniden okumak. "O zamanlar neye ihtiyacım vardı?" " o zamanki ben kendisini nasıl korumaya çalışıyordu?"... İyileşmek, geçmişteki kendimizi değiştirmek değildir; onunla yeniden ilişki kurmaktır. O çocuğa, ergene, genç yetişkine yeniden bakıp onun bütün hayatını birkaç acı deneyimle tanımlamamaktır. Çünkü hikayenin sonu henüz yazılmadı.

Belki bugün geçmişteki kendimize yas tutarken aynı zamanda onun hikayesini yeniden anlatmaya başlayabiliriz. Bu kez hikayenin merkezinde bize ne olduğu değil; tüm bunların içinde kim olduğumuz, neleri koruduğumuz, neleri başardığımız ve bugün nasıl bir hayat kurmayı seçtiğimiz de vardır.