DEVAM ETMEK

Hemingway’e atfedilen bir söz şöyle der:

“Bir yetişkin olarak öğrenmem gereken en zor ders, içim ne kadar kırık olursa olsun devam etmenin amansız zorunluluğuydu.”

Belki de büyümek biraz da bunu öğrenmektir. Hayatın, canımızın yandığı zamanlarda bile devam ettiğini…

Bazen bir kayıp yaşarız, bazen hayal kırıklığı, bazen bir ilişkinin bitişi, bazen de kimseye anlatamadığımız bir yorgunluk çöker içimize. O anlarda içimizden hiçbir şey yapmak gelmez. Dünya ise durmaz. Sabah olur, insanlar işe gider, okullar açılır, telefonlar çalar, sorumluluklar devam eder.

Ve çoğu zaman kendimize şu soruyu sorarız:

“Ben iyi değilken nasıl devam edeceğim?”

Belki de cevabı, iyi olmayı beklemek değildir.

Çünkü hayat her zaman yaralarımızın tamamen iyileşmesini beklemez. Bazen iyileşme, hayatın içinde devam eder. Bir gün yeniden gülmeye başladığımızda, sevdiğimiz bir şarkıyı dinlediğimizde, arkadaşımızla kahve içtiğimizde, işe gittiğimizde ya da sadece yataktan kalkıp güne başladığımızda…

Devam etmek her zaman güçlü hissetmek anlamına gelmez.

Bazen devam etmek, güçsüz hissettiğin halde bir adım daha atabilmektir.

Hemingway’e atfedilen bir başka söz de bunu anlatır:

“Dünyadaki en cesur şey, hayatın ağırlığını hissetmek ve buna rağmen devam etmektir.”

Belki de cesaret, hiç kırılmamak değildir.

Kırıldığını kabul edebilmek ve kendine o kırıklıkla birlikte yaşamaya izin verebilmektir.

Kendimize çoğu zaman “Güçlü olmalıyım.” deriz. Oysa bazen ihtiyacımız olan şey güçlü olmak değil, kendimize karşı daha şefkatli olmaktır.

Bugün iyi değilsen, her şeyi çözmek zorunda değilsin.

Sadece bugünü tamamlaman yeterli olabilir.

Bazen bir adım atmak, bazen dinlenmek, bazen ağlamak, bazen yardım istemek… Bunların hepsi devam etmenin bir parçasıdır.

Çünkü iyileşmek, hiç yara almamış gibi yaşamak değildir.

Yaranın varlığını kabul ederek hayatın içinde yeniden kendine bir yer açabilmektir.

Ve belki de hayatın bize öğrettiği en zor ama en gerçek derslerden biri şudur:

Her şey yoluna girdikten sonra yaşamaya başlamayız. Bazen yaşarken, yavaş yavaş yolumuza gireriz.